سلام تنهایی

لعنت به این قلم که گاه احساسم را منتقل نمی کند ... می مانم در میان خیالاتی که در وجودم چون غده ای سرطانی جمع شده اند و گاه و بیگا ه با یورشی برق آسا به خاکم می کشند . آن زمان من می شوم یک بازنده ، یک تنهای ناتوان . بی مصرف ، مثل یک عروسک فرسوده ی پشت ویترین خاک گرفته ی مغازه ای کوچک در کوچ